Love Leiden

Leven in Leidens Rijn?

Vorige woensdag was ik bij een bidstond voor christelijke leiders hier in Leiden.  We waren allemaal bezig met bidden, nou behalve mij, want ik voelde me niet zo lekker vanwege een verkoudheid.  Weet je dat gevoel als je in een groep probeert te bidden, en je probeert te bedenken wat je hardop kan bidden, maar degene die naast je zit bidt inmiddels dezelfde gebed dat jij wilde bidden?  Dat had ik meerdere keren toen.  Dat gebeurt met mij mede omdat ik ben bezig om wat ik wil over bidden, maar ook omdat ik ben bezig met hoe ik het in het Nederlands kan formuleren.

Zo, toen ik bezig met mijn gedachten was, een beeld in mijn verstand begon te vormen.  Het begon met de Rijn die door Leiden vloeit, althans vloeide.  Deze beroemde rivier vormt nog steeds een belangrijke deel van de karakter van Leiden zelf.  Net voor dat het aan Leiden komt, splitst het in twee armen.  Deze armen dan ringen de binnenstad om voordat ze precies in de midden van de stad weer samenkomen.  Daarna vloeien ze weer samen door de rest van de stad heen, richting de zee.

In de tijd van de Romeinen, de Rijn die door Leiden vloeide was de hoofdstroom naar de zee.  Het voerde regenwater dat in de Alpen en de rest van Germanium viel en bracht het door de stad heen en naar de zee.  De rivier verzandde tijdens de middeleeuwen en besloot verder stroomopwaarts om een nieuwe koers via Rotterdam te vinden.  De rivier was toen zo groot en belangrijk dat de Romeinen besloot om hier te stoppen en dit hun noordelijke grens te maken.

De Oude Rijn, zoals het nu bekend is, is grotendeels landbouw water, vol van vervuiling.  De rivier is ook nu bij Katwijk afgedamd, waar het de zee ontmoet.  De Rijn is nu veel kleiner dan vroeger en is vervaardigd in een kanaal door menselijke handen.

Terwijl de waterwegen in Leiden blijven mooi en zijn een belangrijke charme voor toeristen, zijn de wateren zeer langzaam bewegende (een deel van de rivier heet nu de Stille Rijn) en grotendeels verstoken van het leven, zelden boten vervoeren, met uitzondering van plezierboten. Merendeel van de grachten in de stad die werden voor de handel gegraven zijn nu ingevuld.

Zodra deze beeld volledig in mijn hoofd had gevormd, wist ik dat het goed was om het met de rest van de bidstond te delen, net zoals ik weet dat het goed is om het met u delen.  Echter, precies wat deze beeld betekent ben ik nog niet zeker.

Persoonlijk voelde ik tot twee interpretaties geleid.  Ten eerste, voelde ik dat God wilde schoon zoet water door onze stad weer brengen.  Dat dit water dat toeristen komen zien, geen stil kunstmatig en dood water zou zijn, wel leuk om naar te kijken, maar niet de real deal.  Maar dat het leven gevende water zou zijn.  Ik werd later dezelfde dag apart herinnerde van Openbaring 22:17b

Wie dorst heeft, mag voor niets het levenswater komen drinken, als hij dat wil.

Ten tweede, voelde ik dat God kanalen voor zijn stromende water nodig heeft.  Dit is zijn kerk; zijn volgelingen; ons.  Zullen wij open zijn voor het door ons stromen van zijn leven gevende water?  Of zullen wij verzandde zijn (misschien door de eeuwen oude argumenten) dat betekenen dat God andere koersen voor zijn water stromen moet vinden?

Zou u nadenken om in gebed dit beeld over te wegen?  Als u daarna uw gedachten, indrukken of woorden met mij wilt delen, zou ik dat echt op prijs stellen.

Ten slotte, mijn excuses voor het slecht Nederlands!